Begroting: Van minder naar beter.
Het opstellen van de begroting was een jaarlijks terugkerende routine van aanpassen van de bedragen aan de jaarrekening van vorig jaar, de inflatie en de gasprijzen. Elk jaar ging het weer gepaard met een gevoel van onvermijdelijkheid. Prijzen en uitgaven stegen terwijl inkomsten daalden. Menig bedrijfsleider zou van zo’n begroting slapeloze nachten krijgen. De vraag waar we ons geld naast het gebouw en zijn verwarming aan besteedden, konden we niet goed beantwoorden. Tegelijk leek er geen ruimte om te investeren in iets nieuws.
Tijd voor een andere aanpak. Voor het tweede jaar op rij levert elke werkgroep nu zijn eigen begroting in. Die vormen samen met de uitgaven aan gebouw, verwarming, koffie en personeel nu de begroting. Elke werkgroep wordt zo gedwongen na te denken over de uitgaven. Vooral over de vraag waar ze het geldt aan willen besteden.
De werkgroepen werd gevraagd geld bewust uit te geven. Dus besparen waar het kan maar juist investeren in wat ze wilden versterken. Zo werd de werkgroep erediensten zich bewust van de kosten van gastpredikanten en hun reiskosten. Nu er niet voor elke zondag een gastpredikant gevonden kan worden, gaf dat ruimte voor een keer extra een band of koor. Ook werd er een budget gevraagd voor koorbundels voor de cantorij en alternatieven voor het liedboek. Zo ontstond er een gesprek over de muziek in de kerk en plannen voor het nieuwe jaar.
Het samenvoegen van de verschillende begrotingen leverde ook stof tot nadenken op. Zoals waarom geven we veel meer geld uit aan bloemen in de kerkdienst dan aan kinderen in de nevendienst? Voor wie zijn de kosten voor de predikant als ze leiding geeft aan een diaconaal project? Maar vooral investeren we het geld in dingen die we belangrijk vinden?
Het heeft ons geen grote besparingen opgeleverd. Daarvoor zal er wat met het gebouw moeten gebeuren. Maar wel ideeën en plannen voor het aankomende jaar. En het gevoel dat we weten wat we doen.