Van kerk in het dorp naar dorp in de kerk?
We zijn als protestantse gemeente Garrelsweer Winneweer Wirdum actief in de dorpen. De kerk is in het dorp. Maar de beweging de andere kant op, dorpelingen die naar de kerk komen is veel lastiger. Ze zijn er wel mensen die over de drempel komen. Maar niet zoveel als we hopen.
Het boek Meer dan welkom. van Michael Harvey bracht me op het idee om gemeenteleden te vragen vaker mensen mee vragen naar de kerk.
“Wees welkom” is titel voor deze actie. Op de gemeenteavond kon iedereen vertellen waarom ze liever niet mensen meevragen en waarom dit toch goed zou zijn. Na de start op de gemeenteavond heb ik onderstaand bericht naar alle gemeenteleden gestuurd. Veel in de bericht is ontleend aan het boek van Michael Harvey.
Oproep:
Vraag eens aan iemand die niet (vaak) betrokken is bij de kerk: Ga je mee naar…. (bijvoorbeeld de Kerstnachtdienst, de cantorij, laatste zondag kerkelijk jaar, sokkenverkoop, Kerstmorgenviering, Gemeentezondag, Bijbelkring, Palmpasen, Verhalenverteller…). En ga er samen heen!
Praktisch:
-Sta er eens bij stil wie je mee zou kunnen nemen. NIVEA( Niet invullen voor een ander) maar afgaan op wat in je opkomt en wat je ingegeven wordt.
-Vraag: Ga je met me mee naar…. en geef een korte uitleg van waar je de ander voor uitnodigt.
-Gaat de ander mee? Spreek dan af wanneer je de ander ophaalt of waar je elkaar treft. Bedenk dat samen gaan en naar binnengaan veel prettiger is dan alleen de drempel over moeten.
Gaat de ander niet mee? Bedenk dan dat jouw vraag toch een zetje kan zijn om eens na te denken.
-Wat het antwoord ook is, prik een hartje op het schilderij. Want jouw taak zit er voor nu op. Door te laten zien dat je iemand gevraagd hebt, help je de anderen te blijven focussen op het vragen en niet op het “succes”. Moedig je anderen aan ook mee te doen.
-Vraag dezelfde persoon later nog eens. Of vraag iemand anders eens mee te gaan naar…
Achtergrond
We hebben de afgelopen jaren de beweging gemaakt naar het dorp toe. We hebben aandacht voor iedereen die het moeilijk heeft en niet alleen voor kerkleden. We werken samen met dorpsgenoten om de leefbaarheid te verbeteren. Daarnaast staan onze deuren voor iedereen open. Maar op dit moment gaan er nog niet veel nieuwe mensen door die deuren naar binnen. Er komen niet veel mensen van buiten de gemeente ons kerkgebouw in. Daardoor leren ze ons als gemeente niet beter kennen en blijven vooroordelen bestaan. Maar ook is er weinig beweging richting geloven in God, vertrouwen op de hoop die Hij geeft en het ervaren van zijn liefdevolle trouw.
Er wordt vaak negatief gedaan over zieltjes winnen. Je zou ieders mening moeten respecteren en je dus niet moeten bemoeien met de overtuigingen van een ander. Bovendien zou het zinloos zijn want het lukt toch niet. Daarnaast is het ook nog eens erg spannend. Want wordt het niet een hoogoplopende discussie? En het is pijnlijk als jouw geloof door een ander bekritiseerd wordt. Want het is jou dierbaar en je kunt je ook persoonlijk afgewezen voelen.
Toch zijn er verschillende redenen om het toch te doen:
-Het is onze opdracht als christen. Jezus vraagt zijn leerlingen om alle mensen tot zijn leerlingen te maken. De Heilige Geest alleen kan dit niet. Er zijn mensen voor nodig die handen en voeten geven aan het werk van de Geest.
-Als jouw geloof voor jou waardevol is dan gun je dat een ander toch ook?
-Als jouw gemeente waardevol voor jou is dan gun je dat een ander toch ook? Ik ben er van overtuigd dat mensen een gemeenschap nodig hebben om hun geloof te laten groeien en zelf op te bloeien.
– Het zou fijn zijn als meer mensen zich bij ons aansluiten. Deze reden zou niet onze drijfveer moeten zijn, maar laten we realistisch zijn, het speelt wel mee.
Het zou goed zijn als mensen vaker over de drempel van de kerk stappen en meer mensen proeven aan geloof. Over hoe je zoiets praktisch aanpakt zijn heel wat boeken geschreven. Een aantal dingen kun je beter niet doen. “Preken” bij buren en vrienden. Dat leidt alleen maar tot welles-nietes discussies. Getuigenis afleggen van bekeringsmomenten is ook geen goed idee. Dit legt de lat veel te hoog. Verreweg de meeste christenen hebben nooit zo’n moment meegemaakt in hun leven. Geloven is meestal een weg van met kleine stapjes dichterbij komen, er langzaam in groeien.
Beter is het om eerlijk te zijn over twijfel en toe durven geven dat de kerk ook zijn fouten kent. En ondertussen laten zien dat geloof en kerk voor jou toch belangrijk zijn.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat voor ons twee dingen belangrijk zijn om te doen. Laten zien wie we zijn en wat ons beweegt en mensen uitnodigen een keer mee te doen. We kunnen nog zo’n gastvrije gemeente zijn, als mensen niet naar ons toe komen, heeft dat niet zoveel zin. We zullen mensen moeten uitnodigen een keer mee te doen. Dat klinkt logisch maar het kan toch moeite kosten. Je kunt je afvragen of het wel zin heeft omdat mensen toch niet komen. Je kunt het spannend vinden omdat mensen negatief kunnen reageren. Wat doet het met jullie relatie als je het hen vraagt? Aan de andere kant, stel je voor ze zeggen wel Ja!
Ik heb een onderzoek gelezen dat uitgezocht had dat je gemiddeld 10 mensen moeten vragen om één keer het antwoord “Ja” te krijgen. En je zult mensen ook meer dan één keer moeten vragen voor ze klaar zijn om de stap te zetten. En dan komen ze één keer meedoen. En toch. Ook in onze gemeente heeft het al een aantal keer gewerkt.
Persoonlijke uitnodigingen werken het beste. Dus niet door flyers in de bus te doen maar door gemeenteleden hun buren, kennissen, familie of vrienden te laten vragen. Met een gerichte vraag voor een bepaalde dienst of activiteit. Door voor te stellen samen te gaan. Het kan zo eenvoudig zijn als : “Heb je zin om met me mee te gaan naar de kerstnachtdienst?”.
Belangrijk daarbij is dat we ons niet focussen op hoe vaak we nieuwe mensen daadwerkelijk zien. Niet ons succes afmeten aan het aantal mensen dat komt. Maar dat het er om gaat dat we mensen uitnodigen. Ik las de mooie opmerking dat God met zijn Heilige Geest in alle mensen werkt. God zorgt er voor dat mensen op een goed moment “klaar” zijn om te komen. Wanneer dat moment is, weten wij niet. Daarom is het goed hen regelmatig te vragen. Ook omdat dat hen kan stimuleren na te denken over hun levensovertuiging en open te staan voor nieuwe inzichten.
Maar het valt niet mee om vaak “nee” te horen en geen nieuwe mensen te zien meedoen. Toch zullen we dat los moeten laten en tevreden zijn met dat we hen uitnodigen. Trots zijn op hoe vaak we iemand vragen. Omdat niet te zien is hoe vaak gemeenteleden iemand uitnodigen heb ik iets verzonnen om dat op een ludieke manier bij te houden. Ik hoop dat ons dat helpt te focussen op wat onze taak is; mensen vrágen. En of de mensen ook daadwerkelijk meekomen of terugkomen over te laten aan God. Ik hoop ook dat het ons helpt door te zetten en mensen te blijven uitnodigen, ook als we geen nieuwe gezichten zien of bekende gezichten terugzien..
Schilderij
In de hal achter de kerk van Garrelsweer vind je dit schilderij. Het stelt een landschap voor. Er bloeit nu nog niks. Er groeit wel van alles maar wat precies dat is voor ons niet duidelijk. Dat geldt ook voor de mensen om ons heen. De Heilige Geest is met hen bezig. De ene keer is de bodem vruchtbaarder dan de andere keer. De ene staat er meer voor open dan de ander. Aandacht van ons kan mensen helpen uit hun vaste patroon te komen of voor iets anders open te staan. Met de aandacht voor de ander met een simpele vraag als: Ga je mee? delen we wat ons lief is. De hartjes op het schilderij kun je dus als symbolen van liefde en aandacht zien. Of zie je ze als bloemetjes? En wie bloeit er dan op? Een ander die je vraagt? Of jijzelf die gehoor geeft aan de vraag om je geloof te delen?